کمیته تلاش برای آزادی سعید متین پور

سعید باز با یاد تو

matinpoor — Mon, 30 Nov 2009 11:52:18 GMT

شهرزاد ممتازی – زنگان 8-9-1388

بعد از دیدار با عطیه طاهری همسر سعید متین پور به این فکر افتادم که ما انسان ها غریب دنیایی داریم، دنیایی که اصلاً خودمان نیز گاهی از آن سردرنمی آوریم. یک چیزمی شنویم و چیزی یاد می گیریم اما درعمل چیز دیگری تحویل می دهیم و مهمترین چیزی که دراین میان با آن درگیریم خودباوری است که بویی از آن نبرده ایم، یعنی با تمام وجود خودمان را باورنکرده ایم. هویت تمان را، فرهنگمان را ومهمتر راهمان را ...

این بزرگترین مشکلی هست که گریبانگیرمان شده، فعالان ترک ما با تمام وجود خود را باور نکرده اند. هی به شعار پناه بردن، هی خود را درپشت نقابی قایم کردن و هی فرار کردن ازواقعیتهایی که با آن روبروییم چه دردی از ما چاره خواهد کرد.

البته به نام سعید و با یاد سعید، نوشتن این مطلب کمی برایم دشوار می نمود چون سعید سراسر عمل و سراسر باور است. سعید هدفش را پذیرفته و به آن عشق می ورزد. سعید یک آرمانگراست. گاهی از اینکه هدف او هدف من نیزهست افتخار می کنم اما همین افتخار سنگینی ای را نیز بر دوشم می افکند که باورکنید گاهی سنگینی اش خواب از چشمم می گیرد و مگر بار وطن کشیدن به همین راحتی هاست و مگرعاشق شدن بلا نمی طلبد و هزینه؟

اما سعید تو که نیستی و خیلی ها که گوشه زندانند، جمشید زارعی که انگار دیروز بود از تبریز به من زنگ زد؛ هی می خواست از آن تبریز برای ما کاری دست و پا کند آنوقت من چند ماهی بود بیکار بودم دنبال کارم بود؛ مجید ماکویی با آن انرژی فوق العاده اش که وقتی زنجان می آمد ساعت ها سرگرممان می کرد با تعریف روزهای سختی که در زندان بوده اما آن ها را افتخار می دانست و حال نیزگوشه زندان است و سعید امروز خیلی ها زندانند و فکر این زندانیها آرامش را ازمن گرفته انگار که بیهوده نفس می کشم با اینکه باورکن لحظه ای از یاد تو و آنان و آزربایجان عزیز دور نیستم.

امروز خالی از عاطفه ام ،گاهی به این می اندیشم که محافظه کاری چه معنایی دارد و این جواب ها را به خود می دهم : اینکه محافظه کاری نیز لازم است چرا که نباید همه چیز ما دست دشمن باشد ما برای دور زدن خیلی ازکسان به این عمل نیازمندیم و گاهی می گویم آخر تا کی؛ گاهی محافظه کاری دردی از ما چاره نمی کند و هر چیز جای خودش زیباست. اما امروز با این وضعیتی که آزربایجان دارد و با این وضعی که سعید متین پور و سایر زندانی های آزربایجان، چه جای محافظه کاری است و گاهی به این می اندیشم همانان که دیروزمحافظه کار بودند و عین کلامشان این بود که ما وقتش هستیم و هزینه نیز می دهیم: و اینان نمی دانم کی هزینه خواهند داد ؟همینان هستند که فرداها وقت عمل نیز می گویند اصلاً این کارها سیاست بازی است و سیاست کار کثیفی است و اصلاً سیاست کار ما نیست و خیلی ها با این سیستم بزرگ شده و وارد حرکتی شده اند که سربازانی چون سعید و جمشید و امانلو و لسانی دارد و نمی دانم به قول یکی از دوستان آن کسی که اصلاً حاضر نیست حتی نامش در یک سایت به خاطر هدفش درج شود با کدام ایمان وارد این حرکت شده است؟ و اگر به راهمان ایمان داریم که نیازی به این کارها نیست و گاهی مخلص همان کسانی هستم که شاید از دیدگاه ما راهشان و هدفشان ارزش چندانی نداشته باشد منتها همانان با ایمانی که به راهشان دارند با جدیت تمام فعالیت درهدف خود را پیگیرند و من اطمینان دارم همین انسانها به علت خلوص نیتی که در وجودشان نهفته هر کاری را شروع و یا هر هدفی را برگزینند در آن از صادقان خواهند بود. وقتی هدفمان مقدس است و وقتی ایمان داریم که این راه و هدف در رگ های ما رسوخ کرده و اطمینان داریم در تمام زندگی ما سایه افکنده و حتی زندگی مان در مسیرهدفمان است نیازی به محافظه کاری نیست والبته دقت کنید که این کار نیز زمان و مکان خود را می طلبد و اصلاً با این که خود مخالف محافظه کاری بیش از اندازه ام اما در جای خود آن را نیز زیبا می دانم اما منطقی تربنگیریم امروزٍ آزربایجان و امروزٍ سعید و امروزٍ زراعی ها و امروزٍهزاران جوان آزربایجانی، محافظه کاری می طلبد؟ و حال سعید هم که دیگر نیازی به نوشتن نیست که چقدر وخیم است پس بیندیشیم که چه می توان کرد؟ آیا این همه هزینه کافی نیست که کمی وجدانی تر بیندیشیم؟

به قول پدرم : «او کی کیشیدی همشه کیشیدی». پس ثابت کنیم پشت سعید متین پورها خالی نیست.لاقل در تنهایی خود به این بیندیشیم که وجدانم راحت است آنچه از دستم برمی آمد برای سعید برای وطن و آزربایجان عزیز انجام دادم.

با این که حال سعید زیاد حال تعریفی برای من نگذاشته اما با بیحالی تمام خواستم بگویم درهر حالی و وضعی که باشم یاد سعید و آزربایجان عزیر و تمامی زندانیان آزربایجان و اگر انسانی تر فکر کنم تمامی آزادیخواهان جهان آرامش را از من گرفته است که به هدفمم ازاعماق قلبم ایمان دارم.

با آرزوی آزادی سعید عزیز، جمشید، مجید، و تمامی آزادیخواهان جهان کمی با هدفمان و کمی با خودمان صادق باشیم.

دستگیری و انتقال سعید متین پور به زندان اوین

matinpoor — Sun, 12 Jul 2009 10:58:03 GMT

ساوالان سسی : سعید متین پور روزنامه نگار و فعال حقوق بشر آذربایجانی که از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به هشت سال حبس تعزیری محکوم گردیده بود جهت گذراندن دوران محکومیت خود٬ بازداشت و به زندان اوین تهران منتقل گردید.
نزدیکان خانواده متین پور می گویند این روزنامه نگار و فعال حقوق بشر آذربایجانی روز ۲۰ تیر ۸۸ از سوی قاضی صلواتی رئیس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به این دادگاه احضار شده بود که پس از حضور وی در دادگاه٬ مامورین امنیتی او را بازداشت و به زندان اوین تهران منتقل کرده اند. این منابع می افزایند متین پور ساعت ۶ عصر روز شنبه طی تماسی تلفنی با خانواده خبر از بازداشت خود در زندان اوین داده است. سعید متین پور چهارم خرداد ۱۳۸۶ در زنجان بازداشت و پس از تحمل ۲۷۸ روز بازداشت موقت٬ در هشتم اسفند ۸۷ به قید وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی از زندان اوین آزاد شده بود.این روزنامه نگار آذربایجانی روز ۲۰ خرداد ۸۷ طی جلسه ای غیر علنی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی محاکمه و به اتهام ارتباط با بیگانگان به هفت سال حبس و به اتهام تبلیغ علیه نظام به یك‌سال حبس و در مجموع به هشت سال حبس تعزیری محكوم گردیده بود. دادگاه تجدید نظر استان تهران نیز آذر ماه ۸۷ حکم هشت سال زندان این فعال حقوق بشر آذربایجانی را تایید کرد.
به گفته متین پور وی بیشتر مدت زمان بازداشت خود را در سلولهای انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین تهران و تحت شکنجه شدید جسمی و روحی قرار داشته است.
همچنین خانواده متین پور خبر از ناراحتی های گوارشی و سردرد و کمردرد شدید وی پس از آزادی از زندان اوین می دهند و اعلام می کنند انتقال سعید متین پور به زندان باعث نگرانی خانواده از وضعیت سلامتی جسمی او شده است.آنها می گویند متین پور در روزهای اخیر سرگرم معالجات پزشکی بوده است.
متين پور فارغ التحصيل رشته فلسفه از دانشگاه تهران و عضو هیات تحریریه هفته نامه های یارپاق و موج بیداری و وبلاگ نویس و فعالی حقوق بشر آذربایجانی است که به خاطر سفر به ترکیه با این اتهامات روبرو شده است.

صدور احکام سنگین برای فعالین سیاسی و فرهنگی و حقوق بشر آذربایجان

matinpoor — Tue, 10 Jun 2008 18:25:10 GMT

حق:شعبه 115 دادگاه انقلاب تهران ، احکام اولیه ۱۰ تن از فعالین سیاسی و فرهنگی و حقوق بشر آذربایجان را صادر کرد.

صلواتی قاضی شعبه 115، سعید متین پور،روزنامه نگار و فعال حقوق بشر، را به اتهام ارتباط با بیگانگان به 7 سال و به اتهام تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی به یکسال و مجموعا به 8 سال حبس تعزیری محکوم کرد.

بر اساس حکم صادره ،صالح کامرانی فعال حقوق بشر و وکیل مدافع زندانیان سیاسی آذربایجان نیز به اتهام تبلیغ علیه نظام به یکسال حبس تعزیری محکوم شده است.

دادگاه دو استاد دانشگاه و فعال سیاسی آذربایجان، عبدالله عباسی جوان و دکتر محمد علي حیدری و همچنین جلیل غنی لو،علیرضا متین پور ، یعقوب سالکی نیا، میر قاسم سیدین زاده،بهروز صفری و لیلا حیدری از فعالین سیاسی و فرهنگی را به اتهام تبلیغ علیه نظام به یکسال حبس محکوم کرد که این حکم به مدت 5 سال به حالت تعلیق خواهد بود.

آزادی سه فعال آذربایجانی به قید وثیقه های بسیار سنگین ؛ آسمک

matinpoor — Sun, 02 Mar 2008 16:05:52 GMT

سعید متین پور و جلیل غنی لو دو روزنامه نگار آذربایجانی و علیرضا متین پور از فعالین هویت طلب ترک آذربایجانی عصر دیروز چهارشنبه ۸ اسفند ماه به قید وثیقه های بسیار سنگین پانصد٬ هشتاد و صد میلیون تومانی به طور موقت از زندان اوین تهران آزاد شدند.
سعید متین پور و جلیل غنی به ترتیب از ۴ و ۵ خرداد ۱۳۸۶ و علیرضا متین پور برادر سعید متین پور از ششم شهریور ۱۳۸۶ در بازداشت وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران بودند. بنابر گفته های خانواده این فعالین هویت طلب آذربایجانی٬ آنها در طول مدت بازداشت در بازداشتگاه اداره اطلاعات زنجان و بند ۲۰۹ زندان ائوین تهران که در اختیار وزارت اطلاعات می باشد٬ به شدت شکنجه می شدند.
نگهداری طولانی مدت فعالین مدنی٬ روزنامه نگاران٬ مدافعین حقوق بشر و دانشگاهیان آذربایجانی در بازداشت موقت و بدون امکان تماس با وکیل و سپس آزادی با وثیقه های بسیار سنگین در سال ۱۳۸۶ به بالاترین حد خود رسید.
اوائل دیماه امسال نیز٬ صالح کامرانی وکیل دادگستری٬ عبدالله عباسی جوان استاد دانشگاه٬ یعقوب سالکی نیا روزنامه نگار و عضو مؤسس کمیته دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان و میر قاسم سیدین زاده روزنامه نگار آذربایجانی بعد از ماهها بازداشت در بند ۲۰۹ زندان اوین با وثیقه های سنگین صدو پنجاه٬ هشتاد و چهل میلیون تومانی از حبس آزاد شدند.
مجبور نمودن فعالان سیاسی و مدنی به پرداخت وثیقه های سنگین و به تعویق انداختن محاکمه آنها که در بعضی اوقات تا چند سال نیز طول می کشد٬ راهکاری است که همواره از سوی حکومت ایران و با هدف ساکت کردن و به انزوا کشیدن فعالان استفاده شده است. فعالانی که اغلب حتی شغل مناسبی برای امرار معاش ندارند.
هم اکنون دست کم هزارو پانصد فعال آذربایجانی که تاریخ دستگیری بعضی از آنها به ۵ سال پیش (۲۱ آذر ۱۳۸۱) نیز می رسد٬ در انتظار محاکمه در دادگاهها هستند٬ و وثیقه هایشان هنوز آزاد نشده است. اکثر این افراد در تجمعات و تظاهراتهای اعتراض آمیز از قبیل مراسمهای سالانه قلعه بابک در سالهای ۱۳۸۲- ۱۳۸۳- ۱۳۸۴- ۱۳۸۵ ٬ اعتراضات گستره اردیبهشت و خرداد ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ ٬ تظاهرات مهرماه ۱۳۸۵ (اعتراضها به مناسبت بازگشایی مدارس)٬ مراسمهای بزرگداشت ۲۱ آذر و اعتراضهای روز جهانی زبان مادری (دوم اسفند) دستگیر شده و بعد از تحمل بازداشت موقت در بازداشتگاههای مخفی و آشکار وزارت اطلاعات٬ به قید وثیقه آزاد شده اند.
کمیته دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان٬ آسمک٬ ضمن تبریک آزادی این سه فعال هویت طلب آذربایجانی به تمامی فعالان مدنی و طرفداران دموکراسی٬ از گروهها وجمعیتهای مدافع حقوق بشر٬ احزاب سیاسی٬ رسانه های جمعی و دولتهای مترقی می خواهد که در خصوص وثیقه های سنگینی که با هدف ساکت کردن منتقدین حکومت صادر می شوند٬ دولت جمهوری اسلامی ایران را مورد سؤال قرار دهند.

از تلوزیون های خود فاصله بگیرید یا ... تو را چه می شود وطن،ائلناز انصاری

matinpoor — Sun, 17 Feb 2008 19:19:18 GMT

دست های مرد ویران شد روی سرش. آب دهان اش خشکید و خشکی دهان اش را با وحشت خبر قورت داد. تن اش را به لرز زانوان اش سپرد تا فرو ریزد در آوار خبر. صورت آرام اش را در هزار توهای مغزش مرور کرد. از روز تولداش تا همین هجوم خبر. همه را در چند ثانیه گذراند. اولین گریه اش را نفهمید کی گره زد به صورت خیس اش. به زن چه می گفت؟

بیا ... بیا جانکم بیا ... این گور سیمانی را لالایی بخوان که دلبندت آنجاست. زمهریر گورها را که لرزاندی با شیون ات. چه فرقی می کند حالا برای تو مادر سرزمین برف ها و گرسنگی ها که کشته باشد یا کشته باشند وقتی که پسر در گور است چه فرق می کند که دادرسی، که عدالتی باشد یا نباشد.

....

زن اتاق را رج می زد به قدم های تنهایش. داشت فکر می کرد اگر همین کلاس و دخترکان جنوب شهر با دست های یخ زده از سوز این شهر نبودند تا سر کلاس اش چشم بدوزند به دهان او چگونه می گذراند این روزهای تهی از خنده های مرد را. داشت به سرمای 209 فکر می کرد وقتی که بخاری را خاموش کرد. سرفه های پیرمرد همسایه یاد ریه های برادر سعید انداخت اش که حالا در آن سرما به چرک نشسته. سرمای دست اش را به صورت اش چسباند و تنش لرزید ... سعید متین پور هنوز در زندان است.

...

پیرمرد روزی گفته بود که پسرش دست کسانی است که جنس شان را می شناسد. گفت پسرش دست نااهل نیست. لابد به برادرش فکر می کرد که در همین جا معاون رئیس جمهورهای اهل شده بود. اما سعید ماند و تا دو ماه نتوانست به پدر بگوید دربند نااهلان چه می کنند با او.

...

سوز زندان ها امسال استخوان ترکاند. ترق ترق ترق ... کتف اش شکست. می گویند هنر دستبند قپانی است این. دست پیمان بود؟ سرفه سرفه سرفه ... مال کدامتان است این خلط خونی؟ لرزه لرزه لرزه ... این تفس ها هم گرم نمی کندتان ... حالا بخوان. این سرود مضحکه شده را " ای ایران ای مرز پرگهر" .

...

سرما سرما سرمای امسال بیداد می کند. کسی چه می داند. می گویند تلوزیون ها ممکن است از سوز امسال بترکند. می گویند وقتی اولین کلمه از اولین اعتراف پخش می شود، سرمای 209 تلوزیون را می ترکاند. تا اطلاع ثانوی از تلوزیون های خود فاصله بگیرید

بیانیه عفو بین الملل در خصوص سعید و برادرش رضا متین پور دو زندانی سیاسی آذربایجان

matinpoor — Thu, 31 Jan 2008 15:37:18 GMT

سعید متین پور در تاریخ 25 می سال 2007 میلادی در شهر زنجان دستگیر شده و به بند 209 زندان اوین منتقل گردید. مامورین ایرانی ایشان را تحت شکنجه وادار کرده ند تا به اقرار ویدویی تن دهد. در تاریخ 28 آگوست همین سال، برادر ایشان ، علیرضا متین پور نیز توسط وزازت اطلاعات دستگیر و به زندان اوین منتقل گردید و تحت شکنجه قرار گرفت. تاکنون هیج نوع جرمی رسما بر علیه این دو برادر اعلام نشده و آنها رسما محکومیتی نداشته اند.
خانم عطیه طاهری، همسر سعید متین پور بعد از دیدار ایشان در تاریخ 17 دسامبر ، وضعیت سلامتی سعید را بسیار وخیم گزارش کرده و اعلام نمود که سعید به شدت وزن کم کرده و دچار ریزش مو شده است. قرار وثیقه تعیین شده برای ایشان حدود 540 هزار دلار آمریکاست که خانواده ایشان قادر به تامین این مبلغ برای ازادی ایشان نمیباشد.
سازمان عفو بین الملل اعتقاد دارد که سعید و علیرضا زندانین وجدان میباشند که به خاطر فعالیتهای صلح آمیز خود به نمایندگی از مردم آذربایجان دستگیر و شکنجه شده اند.

اطلاعات تکمیلی :

آذربایجانیها ؛ در ایران بزگترین اقلیت قومی باشند آنها عمدتا شیعه بوده و در مناطق شمال و شمالغرب ایران ساکن هستند و دست کم 25 الی 30 در صد از جمعیت ایران را شامل می شوند تقاضا برای احقاق حقوق اولیه از جمله حقوق فرهنگی و زبانی و حق تحصیل بزبان مادری در مدارس از سوی آذربایجانیها در حال کسترش می باشد تعدادی از آذربایجانیها طرفدار جدایی از ایران و اتخاد با جمهوری آدربایجان هستند و حکومت ایران در خواست احقاق حقوق آذربایجانیها را با اتهاماتی نظیر " اشاعه و ترویج پان ترکیسم " روبرو می سازد.
در ماه می سال 2006 تظاهرات وسیعی در اکثر شهرهای مناطق مناطق شمال و شمالغرب ایران در اعتراض به درج کاریکاتور اهانت آمیز نسبت به آذربایجانیها در روز نامه دولتی ایران برگزار شد و در جریان این تظاهرات صدها نفر بازداشت شدند موج دیگری از بازداشتها در آستانه بازگشایی مدارس در سپتامبر 2006 و هم چنین روز 21 فوریه سال 2007 و در روز حهانی زبان مادری و سالگرد تظاهرات ماه مه 2006 اتفاق افتاد.اخیر مقامات بطور فزاینده درباره جوامع اقلیت های ایران که بیشترشان در مناطق مرزی قرار دارند مظنون شده اند و نیرو های خارجی مثل آمریکا و انگلیس را متهم می کنند به شکل گیری آشوب ها در میان آنها.

اقداماتی که توصیه می شود:

لطفا درخواست های خود را هرجه سریعتر به فارسی، عربی، انگلیسی و یا زبان مورد تکلم خود ارسال نمائید
-در خواست از مسئولین حکومت ایران برای آزادی فوری و بدون قید و شرطسعید متین پور و علیرضا متین پور چرا که اینها زندانی عقیدتی هستند و بخاطر انجام فعالیتهای صلح آمیز به نفع جامعه آذربایحانی در ایران دستگیر شده اند.
از مسئولین بخواهید که سعید متین پور و علیرضا متین پور بلافاصله و بطور منظم با خانواده های خود ملاقات و به یک وکیل به انتخاب خودشان دسترسی داشته باشند و دسترسی به هر نوع معالعجه پزشکی
از مسئولین بخواهید که اصرار بر تحقيق در مورد گزارشاتي مبني بر اينکه سعید متین پور و علیرضا متین پور شکنجه شده اند و معرفي مسئولين آن به عدالت.
-ياداوري به مقامات که استفاده از اعترافاتي که زير شکنجه بدست آمده است بموجب ماده 38 قانون اساسي ايران ممنوع ميباشد.

مراجعه به :

رییس قوه قضاییه:
آیت اله هاشمی شاهرودی
میدان 15 خرداد ؛ ساختمان قوه قضاییه
ایمیل :info@dadgostary-tehran.ir
در محل موضوع بنویسد : آیت اله شاهردوی

سلام : جناب آقای
وزیر اطلاعات
غلامحسین محسنی اژه ای
ایران، تهران، وزارت اطلاعات، خیابان نگارستان دوم، خیابان پاسداران
ایمیل: iranprobe@iranprobe.com
رونوشت به رهبر :
رهبر جمهوری اسلامی
آیت الله سید علی خامنه ای، دفتر رهبری
خیابان جمهوری اسلامی ، خیابان شهید کشور دولت ، تهران ، ایران
ایمیل: info@leader.ir
نام خود را در بالا و پیام تان را در زیر آن بگذارید
وبرای ارسال کلید خاکستری را کیلک کنید
و برای نمایندگی جمهوری اسلامی در کشورهای محل زندگی تان .
لطفا چنانچه درخواست های خود را بعد از ۷مارس ۲۰۰۸ارسال می کنید، با دبیرخانه سازمان عفو بین الملل یا شعبه عفو بین الملل در کشورتان تماس بگیرید.

IRAN Sa’id Metinpour (m), journalist, Azerbaijani cultural rights activist and Elirza Metinpour (brother)

matinpoor — Mon, 28 Jan 2008 21:23:18 GMT

روحیه بسیار بالای سعید متین پور پس از 228 روز بازداشت

matinpoor — Tue, 08 Jan 2008 09:26:38 GMT

طبق خبر رسیده به وبلاگ حق سعید متین پور که از ۲۲۸ روز پیش در بازداشت موقت و در وضعیت بلاتکلیفی در بند 209 زندان اوین نگهداری می شود از روحیه بسیار بالایی برخوردار است.

این مطلب را علی عزیزی عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت پس از آزادی از زندان عنوان کرده است.

علی عزیزی که در حال حاضر نایب دبیر دفتر تحکیم وحدت می باشد 13 آبان ماه با یورش نیروهای امنیتی به منزل پدریش بازداشت و روانه بند 209 زندان اوین شد

وی که پس از تحمل 63 روز به تازگی از زندان رهایی یافته است چند روز آخربازداشت خود را در یکی از سلولهای چند نفره بند 209 اوین همراه با سعید متین پور به سر برده است.بنا به گفته ایشان سعید پس از تحمل 205 روز زندان انفرادی توام با شکنجه های روحی و جسمی شدید از روحیه بسیار بالایی برخوردار بوده است و همواره به هم بندان خود روحیه و امیدواری می داده است.

ملاقات با 5 زندانی سیاسی شهر زنجان در زندان اوین

matinpoor — Tue, 01 Jan 2008 13:49:18 GMT

بر اساس خبر رسیده به وبلاگ حق خانواده زندانیان سیاسی آذربایجان "سعید متین پور"،"جلیل غنی لو"،"علیرضا متین پور"،"بهروز صفری"و "لیلا حیدری"روز دوشنبه دهم دی ماه 1386 در زندان اوین با آنها ملاقات کردند.

بر اساس اظهارات این خانواده ها به غیر از خانم لیلا حیدری، دیگر زندانیان پس از ماهها به سلولهای چند نفره زندان اوین منتقل شده اند.

همچنین به گفته خانواده این زندانیان، طی مدت بازداشت آنها به طور مداوم تحت شکنجه های جسمی و روحی شدید قرار گرفته اند بطوریکه در اثر این شکنجه ها آنها بارها بیهوش شده و به بیمارستان منتقل شده اند.

سعید متین پور که از 4 خرداد در بازداشت به سر می برد به مدت 45 روز در بازداشتگاه اداره اطلاعات شهر زنجان در مکانی تاریک و غیر بهداشتی به طور مداوم شکنجه شده است.وی در مجموع 205 روز در سلول انفرادی نگهداری شده است. سعید به همسرش گفته است که از شهریورماه برای او قرار وثیقه صادر شده است ولی ماموران به وی اجازه نداده اند این مطلب را به خانواده اش اعلام نماید.

همچنین بهروز صفری نیز که از اواسط خرداد در بازداشت به سر می برد در بازداشتگاه ادراه اطلاعات و بند 209 اوین تحت شکنجه های شدید جسمی و روحی قرار گرفته است. مامواران چندین بار وی و همسرش لیلا حیدری را در حضور هم شکنجه کرده اند.

لازم به ذکر است که در دو هفته گذشته آقایان عبدالله عباسی ، ایلقار مرندلی ، صالح کامرانی ، میر قاسم سیدین زاده و محمد نصرتی با تودیع وثیقه های سنگین از زندان آزاد شده اند.

سخنی بايد گفت، اميرحسين علوی

matinpoor — Fri, 28 Dec 2007 19:10:18 GMT

برای سعيد متين‌پور و دوستانش

چه فراموشی سنگینی
آه ....
در سر من چیزی نیست بجز چرخش ذرات غلیظ سرخ
و نگاهم
مثل یک حرف دروغ
شرمگینست و فرو افتاده

وقتی قلم را بدست می‌گیرم تا درباره سعید و دوستانش چیزی بنویسم، قلم را یارای نوشتن نمی‌یابم گویی قلم نیز توان بازگویی آنچه را که در این سرزمین بر سر فرزندانش می‌رود، ندارد. فرزندانی که چیزی جز سربلندی و سرفرازی این دیار و ساکنانش را خواستار نیستند و در مقابل حاکمانی که چشم را بر تمامی مبانی حقوق بشر و معیارهای انسانی و اسلامی بسته‌اند و با این دلبستگان به این سرزمین آن روا می‌دارند که سزاوار هیچ انسانی نیست و با آنان، آن می‌کنند که قلم از نوشتنش شرم دارد و برگهای کاغذ از تحمل سنگینی بار این کلمات ناتوانند.
چهارم دی ماه درست 215 روز از بازداشت سعید متین‌پور می‌گذرد، و او 205 روز از این روزها را در تنهایی و در کنج زندان انفرادی گذرانده است. محروم از تمامی حقوق انسانی تصریح شده در اعلامیه جهانی حقوق بشر و قانون اساسی ایران، بدون دسترسی به وکیل و بدون اجازه ملاقات و یا صحبت کردن با خانواده. مگر یکی، دو بار و آن هم بسیار محدود و کنترل شده. و آخرین باری نیز که خانوادهٔ او پس از قریب7 ماه موفق به ملاقات‌اش شده‌اند او را رنجور و خسته از بی‌عدالتی‌ها و ستم‌های جسمی و روحی روا شده یافته‌اند ولی استوارتر و محکم‌تر از گذشته.
و حال یادآوری این وقایع حسی حاکی از شرمندگی و شرمساری در وجود من برمی‌انگیزد. شرمساری از اینکه چه زود و چه آسان سعید و دوستان در بندش را به بوتهٔ فراموشی سپرده‌ایم و به وضعیت او و دیگر فعالین قومی بازداشتی‌ شهرمان بی‌تفاوت شده‌ایم. دریغ از تلاش و کوششی درخور برای انعکاس وضعیت آنان، و اقدامی برای رهائی‌شان، جز صدور یکی، دو بیانیهٔ ساده، آنهم در همان ماههای نخست بازداشت آنها و شاید تنها برای رفع تکلیف. هر چند شاید این‌گونه فعالیت‌ها، مفید فایده هم نباشد، ولی حداقل می‌تواند قوت قلبی باشد برای او و دیگر بازداشتی‌ها تا تحمل سختی روزهای تنهایی زندان کمی برایشان آسان گردد.
این شرمساری در وهلهٔ نخست متوجه من و سایر دوستان و همشهریان سعید است و سپس متوجه تمامی آنانی که حقوق بشر را سرلوحه فعالیتهای خود قرار داده‌اند. فعالینی که در مواجهه با نقض حقوق بشر در مواردی برخوردهای دوگانه با آنانی که حقوق اساسی‌شان نقض شده است دارند. چندی پیش آقای گنجی در مقاله‌ای به مظلومیت دانشجویان اشاره کرده بودند. به اینکه آنان بدون حمایت و پشتیبانی‌ای که سزاوار آنند رها شده‌اند و فراموش گشته‌اند، و کسی آنچنان که باید حمایتشان نمی‌کند و قدرشان نمی‌نهد. ولی باید گفت که باز خوش به حال آنان، چرا که حداقل هستند کسانی که هر روز به خاطرشان بنویسند و مراسم برگزار کنند. به دیدار بزرگان و شیوخ روند، و بیانیه صادر کنند. ولی هستند افراد و گروههایی که فراموش شده‌اند. گویی اصلا وجود ندارند و یا حضورشان آنقدر کمرنگ است که در این فضای غبارآلود و در پس این ابرهای تیره که آسمان این سرزمین را پوشانده‌اند به دیده نمی‌آیند. کسانی همانند سعید و علیرضا متین‌پور، جلیل غنی‌لو، بهروز صفری و لیلا حیدری. نه اعتراضی، نه بیانیه‌ای و نه دیداری با بزرگی، گویی فعال قومی بودن خود جرمی نابخشودنی است که حتی آنان که خود مورد ستم‌اند، از ترس تردامنی از ورود به این حیطه و دفاع از این فعالین دریغ می‌کنند. شهرستانی هم که باشی وضعیت صد البته بدتر می‌شود. چرا که گویی همه چیز در پایتخت و پایتخت نشینان است که خلاصه می‌شود.
هیچ‌وقت آن روزی را فراموش نمی‌کنم که پیگیر صدور بیانیه‌ای در محکومیت بازداشت سعید متین‌‌پور و جلیل‌ غنی‌لو بودیم و در این میان عده‌ای را دغدغه این بود که آنان را فعال قومی ننامند و اصلاح‌طلب‌شان بخوانند. چرا که ممکن بود به دلیل حمایت از فعالین قومی ناچار به پرداخت هزینه‌ای اندک گردند، ولی اصلاح‌طلب خواندن‌شان شاید سودی را نیز نصیب‌شان می‌کرد. ولی اکنون از اصلاح‌طلب نامیدن آنان نیز اِبا دارند و ایشان را از خود نمی‌دانند. چرا که نزدیک انتخابات است و صندلی‌های قرمز رنگ مجلس انتظارشان را می‌کشد تا بر آنها تکیه زده و از حقوق بشر و شهروندی داد سخن سر دهند.
مرا نه دغدغهٔ مسائل قومی است و نه اساسا آن را اولویت اصلی ایران امروز می‌دانم. ولی چون حداقل تعدادی از این فعالین را از نزدیک می‌شناسم، می‌دانم که بسیاری از آنها نه تجزیه‌طلبند و نه شوونیسم، بلکه آنان نیز همان دغدغه‌های تمامی فعالین ایرانی را دارند تنها با اندکی تفاوت، و آن نیست جز اینکه سرزمین ایران، مأمنی باشد برای تمامی ایرانیان با هر عقیده و دیدگاه و هر آئین ومذهب، سرزمینی برای زیستن انسانی تمامی ساکنانش در کنار هم، در آرامش و به دور از این تنگ‌نظری‌ها و اجحافها.
وقتی می‌شنوم که این فعالین در وضعیتی نامناسب و تحت انواع و اقسام فشارهای جسمی و روحی قرار دارند و بنا به برخی اخبار غیررسمی حتّی به طور مستمر متحمل شکنجه‌های جسمی می‌گردند، نمی‌توانم این احساس شرمساری را از خود دور کنم و در حالی که به بندهایی از اعلامیه جهانی حقوق بشر که می‌گوید :
- هر کس می‌تواند بی‌هیچ‌گونه تمایزی، به ویژه از حیث نژاد، رنگ، جنس، زبان، دین، عقیده‌ی سیاسی یا هر عقیدهٔ دیگر، از تمام حقوق و آزادی‌های ذکر شده در این اعلامیه بهره‌مند گردد.
- هر فردی حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد.
- هیچ‌کس نباید شکنجه شود یا تحت مجازات یا رفتاری ظالمانه، ضد‌انسانی یا تحقیر‌آمیز قرار گیرد.
می‌نگرم، به این می‌اندیشم که چگونه وقتی سعید از بند رها شد، در چشمانش خواهم نگریست و آزادیش را تبریک خواهم گفت. آزادی‌ای که من و دیگران نقشی چندان در به ثمر نشستنش نداشته‌ایم.
و شرمندگی‌ام دو‌چندان می‌شود زمانی که با تنی چند از دوستان به دیدن خانواده‌های سعید متین‌پور و جلیل غنی‌لو می‌رویم تا شاید اندکی باعث تسلی خاطرشان گردیم ولی وقتی به اطراف نگاه می‌کنم از همشهریانم جز عده‌ای قلیل را نمی‌بینم. و وقتی گلایه‌های خانواده‌ها را از فعالین شهرمان می‌شنوم، خانواده‌های نجیب و صبوری که به یک احوالپرسی سادهٔ تلفنی نیز قانع و خشنودند. به این می‌اندیشم که مگر می‌شود به حقوق بشر معتقد بود و داعیه دفاع از آن را داشت، ولی آن را مشروط و مقید به فکر، عقیده و مرام افراد کرد. چرا که اگر چنین باشد چنان مدعایی، گزافه‌ای بیش نخواهد بود.

در دیدگان آینه‌ها گوئی
حرکات و رنگها و تصاویر
وارونه منعکس می‌گشت
و بر فراز سر دلقکان پست
یک هاله مقدس نورانی
مانند چتر مشتعلی می‌سوخت
مرداب‌های الکل
با آن بخار‌های گس مسموم
انبوه بی‌تحرک روشنفکران را
به ژرفنای خویش کشیدند
و موشهای موذی
اوراق زرنگار کتب را
در گنجه‌های کهنه جویدند

http://lohekabod.blogfa.com/post-42.aspx